Występowanie: Wąż ten zamieszkuje wschodnie wybrzeże Morza Czarnego i Kaukaz.

Cechy morfologiczne: Dojrzałe płciowo osobniki tego gatunku osiągają długość 80 - 120 cm. Wąż ten na grzbiecie i po bokach ciała jest jednolicie czarno zabarwiony. Jedynie bardzo młode osobniki mają dwie jasne plamy (tzw. plamy zaskroniowe) z tyłu głowy. Podgardle Natrix megalocephala jest szare, także po bokach jego głowy mogą być widoczne jasne smugi. Spód ciała tego węża jest czarny. Na tym tle w przedniej połowie ciała widoczne są jasne plamy. Ciało Natrix megalocephala jest masywne, zakończone grubym, silnym ogonem. Głowa jest duża, wysoka, dość dobrze wyodrębniona z tułowia. Pysk jest na końcu zaokrąglony. Oczy są duże, o okrągłej źrenicy. Łuski na grzbiecie są gładkie i połyskujące, ułożone po 18 - 19 sztuk w ukośnie załamanych rzędach.

Preferowane siedliska: Wąż ten występuje zarówno na nizinach jak i w górach Kaukaz (do 1500 m n.p.m.). Zamieszkuje rzadkie lasy i ich brzegi, leśne polany, okolice pól uprawnych i plantacje herbaty. Spotykany jest często na brzegach wód stojących i płynących.

Tryb życia: Gatunek ten prowadzi raczej lądowy tryb życia. Jest aktywny za dnia, ale w najgorętszych okresach roku opuszcza kryjówkę jedynie w czesnym rankiem lub po południu. Jest bardzo płochliwy i czujny, stąd bardzo trudno go zauważyć. Jest dobrym pływakiem. Osobniki żyjące nad zbiornikami wodnymi w razie niebezpieczeństwa uciekają do wody. Natrix megalocephala to wąż łagodny i niejadowity. Sen zimowy tego zaskrońca trwa na nizinach (wybrzeże Morza Czarnego) od listopada do marca, a w górach Kaukazu - od końca września do końca maja.

Pożywienie: Zjada traszki, żaby, ropuchy, rzadziej ryby.

Rozmnażanie: Samica składa kilka do kilkunastu (do 15) dużych jaj.

Podgatunki: brak.

Warto wiedzieć: Gatunek ten został opisany dopiero w 1987 roku.

©  Copyrights by Joanna Mazgajska 2005
Powrót do spisu treści