Coluber ravergieri (Menetries, 1832)

rodzina: węże właściwe (Colubridae)
podrodzina: Colubrinae

Występowanie: W Europie gatunek ten zamieszkuje obszar Dagestanu. Poza Europą występuje w północno - wschodniej Anatolii, na Kaukazie, w Iranie, Afganistanie, Pakistanie, w zachodnich Chinach i Turkmenii.

Cechy morfologiczne: Dojrzałe płciowo osobniki tego węża osiągają długość do 150 cm. Grzbiet tego węża jest zabarwiony szaro, oliwkowoszaro, brązowo lub żółto. Na tym tle, wzdłuż grzbietu biegnie pojedynczy rząd dużych, rombokształtnych plam, zmniejszających się w kierunku ogona. Plamy te są bardzo regularnie ułożone i u poszczególnych osobników mogą mieć kolor ceglastobrązowy, ciemnobrązowy lub czarny. Czasami są one jasno obrzeżone. Na ogonie plamy te często łączą się w jeden wzdłużny pas. Po bokach ciała biegną rzędy podobnie zabarwionych, lecz mniejszych plam (po 1 - 2 rzędy z każdej strony), które na ogonie przechodzą w jednolite, wzdłużne pasy (po jednym z każdej strony). Na grzbiecie głowy i po jej bokach widoczne są ciemne plamy. Spód ciała jest szarobiały do żółtobiałego, pokryty ciemnymi cętkami. Ciało tego węża jest masywne, z wyraźnie wyodrębnioną głową. Pysk jest na końcu szeroko i tępo zaokrąglony. Oczy są stosunkowo małe i mają okrągłe źrenice. Łuski na grzbiecie są gładkie lub słabo wręgowane ułożone po 21 sztuk w każdym ukośnie załamanym rzędzie na grzbiecie.

Preferowane siedliska: Jest to gatunek głównie górski, znacznie rzadziej występuje na nizinach. Pionowy zasięg Coluber ravergieri dochodzi do 3300 m n.p.m. (Pakistan). Zamieszkuje przeważnie obszary suche: półpustynie, stepy, zbocza górskie o południowej ekspozycji i kamieniste brzegi rzek i strumieni. Rzadziej spotykany jest w ogrodach i lasach.

Tryb życia: Jest gatunkiem lądowym. Bardzo sprawnie wspina się na gałęzie krzewów i na kamienie, gdzie wygrzewa się na słońcu. Wykazuje aktywność dzienną. Jest niejadowity. Zagrożony, głośno syczy, spłaszcza głowę i agresywnie broni się mocno kąsając. Sen zimowy tego gatunku przypada na okres od października - listopada do marca - kwietnia.

Pożywienie: Zjada różne małe ssaki, jaszczurki i pisklęta ptaków.

Rozmnażanie: Kojarzenie u tego gatunku przypada na różne okresy, w zależności od klimatu panującego na danym obszarze. Samica składa jaja w liczbie od 5 do 18 sztuk, w okresie między czerwcem a lipcem. Mają one wymiary 17 - 24 mm na 30 - 44,5 mm. Inkubacja jaj trwa ok. 60 - 70 dni. Świeżo wylęgłe młode mają 19 do 22 cm długości.

Podgatunki: Brak.

©  Copyrights by Joanna Mazgajska 2005

Powrót do spisu treści