Występowanie: Gatunek ten występuje jedynie na Korsyce i Sardynii (i na kilku mniejszych wysepkach je otaczających).

Cechy morfologiczne: Dojrzałe płciowo osobniki tego gatunku osiągają długość do 25 cm. Zabarwienie ciała u tego gatunku wykazuje dużą zmienność. Przeważnie grzbiet samca jest zielony, a samicy - brązowy. Często przednia część ciała tej jaszczurki jest inaczej zabarwiona niż tylna. Boki ciała są w kolorze grzbietu lub też jasnoszare do niebieskozielonego. Grzbiet ogona jest brązowoszary, czasami z zielonym połyskiem. Spotykane są także czarne (melanistyczne) okazy. Na grzbiecie Podarcis tiliguerta widoczne są jasne i ciemne wzdłużne pasy (zwłaszcza u samic) i/lub drobne ciemne i jasne plamki, które mogą łączyć się w marmurkowy wzór. Te jasne, okrągłe plamki u samców mają często zabarwienie zielonkawe, a na obszarze graniczącym z brzuchem - niebieskie (rzadziej zielone). Nierzadko spotyka się osobniki tego gatunku zupełnie pozbawione rysunku. Spód ciała Podarcis tiliguerta może być: biały, szary, niebieskawy, zielonkawy, żółtawy lub czerwony. Na tym tle widoczne są często ciemne cętki. Młode osobniki mają wzór typowy dla dorosłych samic (przewaga brązowego koloru w ubarwieniu, a wzór składa się głownie z jasnych, wzdłużnych pasów).
Ciało Podarcis tiliguerta jest masywne, o krótkiej, wysokiej i szerokiej głowie, osadzonej na silnym karku. Ogon jest bardzo długi, cylindryczny, u nasady szeroki, na końcu zaostrzony. Łuski na grzbiecie są okrągłe lub owalne, silnie wypukłe, gładkie lub nieznacznie wręgowane. Liczba łusek na grzbiecie wynosi 52 - 82 w jednym podłużnym rzędzie. Liczba poziomych rzędów łusek brzusznych wynosi 23 - 28 (u samców) lub 26 - 32 (u samic). Kołnierzyk składa się 7 - 14 łusek. Liczba otworów udowych wynosi po 18 - 29 z każdej strony.

Preferowane siedliska: Gatunek ten występuje głównie na terenach wyżynnych i górskich (do wysokości 1800 m n.p.m.), na obszarach kamienistych lub skalistych, rzadziej piaszczystych obszarach. Zamieszkuje suche, dobrze nasłonecznione tereny; zarówno otwarte obszary trawiaste, jak i górskie stoki oraz rzadkie lasy. Jaszczurkę tę można spotkać w makii, na obrzeżach lasów, dróg, rowów i na brzegach zbiorników wodnych, w okolicach murów i ruin.

Tryb życia: Jest mało poznany. Jest gatunkiem lądowym, wykazującym aktywność dzienną. Sen zimowy tej jaszczurki przypada na okres od listopada do marca. Podarcis tiliguerta przebywa prawie wyłącznie na skałach i kamiennych murach, w bezpośredniej bliskości zacienionych miejsc.

Pożywienie: Zjada głównie owady i równonogi.

Rozmnażanie: Kojarzenie przypada na kwiecień, czasami pierwszą połowę maja. Samica składa 6 - 12 jaj o długości 10 - 16 mm. Ich inkubacja trwa 2 - 3 miesiące. świeżo wyklute młode mają długość ok. 5 - 6 cm.

Podgatunki: brak.

©  Copyrights by Joanna Mazgajska 2005