Występowanie: Jaszczurka ta zamieszkuje jedynie archipelag Milos (na Morzu Egejskim).

Cechy morfologiczne: Dojrzałe płciowo osobniki tego gatunku osiągają długość do 21 cm. Samce są nieco większe od samic. Grzbiet ciała Podarcis milensis jest brązowy w różnych odcieniach lub czarny. środek grzbietu jest przeważnie nieco jaśniejszy niż boki ciała. Wzdłuż linii kręgosłupa biegnie cienka, czarniawa, ciągła lub przerywana linia. Po bokach grzbietu mogą być widoczne wzdłużne rzędy drobnych, jasnych lub ciemnych niewyraźnych plamek. Po bokach tułowia i głowy Podarcis milensis występują duże, białawe, wyraźnie kontrastujące z ciemnym tłem plamy. U samicy plamy te ułożone są we wzdłużnych rzędach i mogą łączyć się ze sobą tworząc jednolite, podłużne pasy. U samca plamy te są bardziej kontrastowe i ułożone nieregularnie. Spotykane są osobniki o czarnych bokach ciała pokrytych jedynie nielicznymi, drobnymi, zielononiebieskimi lub żółtobiałymi cętkami. W okolicy łopatek (nasady przednich kończyn) przeważnie występują u samców niebieskie, okrągławe plamki w liczbie 2 - 4 z każdej strony. Górne powierzchnie kończyn u tego gatunku pokryte są małymi, białawymi, okrągłymi plamami. Spód ciała u samców może być różnie zabarwiony: perłowoszaro, żółto, czerwonawo, beżowoszaro, niebiesko, fioletowo lub czarno (u starych osobników). Spód ciała samic jest białawy do szarego. Podgardle u obu płci pokryte jest zazwyczaj czarnymi plamami. U starszych samców zewnętrzne krawędzie łusek brzusznych są pokryte czarnymi lub niebieskimi plamami. Ciało tej jaszczurki jest dość masywne. Głowa jest przeważnie 1,5 do 1,6 raza tak dłuższa niż szersza, mała, stosunkowo wysoka. Pysk jest stożkowaty. Kołnierzyk złożony jest z 8 do 12 łusek. Łuski na grzbiecie są małe, lekko wypukłe, niewręgowane. Ich wielkość jest równa wielkości łusek po bokach ciała. U samic w jednym poprzecznym rzędzie na grzbiecie jest 51 - 60 łusek, a u samców: 51 do 66. Łuski na brzuchu ułożone są w 6 wzdłużnych rzędach i 24 - 31 poprzecznych. Łuski na grzbiecie są ok. 3 razy krótsze od łusek na brzuchu. Liczba otworów udowych wynosi 22 - 26 z każdej strony.

Preferowane siedliska: Gatunek ten występuje na archipelagu Milos do wysokości 600, rzadziej 700 m n.p.m. Zamieszkuje obszary skaliste bądź kamieniste. Często występuje na otwartych terenach porośniętych krzewami Poterium spinosum i w pobliżu gruntów uprawnych np. na suchych murach. Lubi także przebywać w pobliżu mokradeł, zbiorników wodnych i w okolicach wybrzeży morskich.

Tryb życia: Jest gatunkiem lądowym. Doskonale wspina się na pionowe ściany i mury, gdzie wygrzewa się, poluje natomiast głównie na ziemi. Wykazuje aktywność dzienną. Podarcis milensis jest bardzo szybko poruszającą się, płochliwą jaszczurką.

Pożywienie: Zjada owady.

Rozmnażanie: Składa z reguły 2, rzadziej jedno lub 3 jaja. Wielkość jaj bywa różna i jest zależna m.in. od wielkości samicy. Długość jaja sięga 17 mm.

Podgatunki: W obrębie tego taksonu wyróżnia się trzy podgatunki: Podarcis milensis milensis, Podarcis milensis gerakuniae i Podarcis milensis adolfjordansi.

©  Copyrights by Joanna Mazgajska 2005