Występowanie: Gatunek ten zamieszkuje wyłącznie obszar Peloponezu.

Cechy morfologiczne: Dojrzałe płciowo osobniki tego gatunku osiągają długość do 26 cm. Grzbiet ciała ma zabarwienie szarobrązowe, brunatne lub żółtoszare. Boki są ciemniejsze niż grzbiet. Grzbiet głowy ma przeważnie kolor żółtobrązowy, żółtawy lub oliwkowy. Łuski na ciele mają wyraźny połysk. Głowa (zwłaszcza po bokach) jest wyraźnie ciemno cętkowana. Na grzbiecie widoczne są niewielkie czerniawe plamy, częściowo ułożone w podłużnych rzędach. Podobne czerniawe i /lub białawe, gęsto ułożone (czasami w poprzecznych rzędach) plamy widoczne są po bokach ciała. Rzadko u tego gatunku grzbiet jest całkowicie gładki (pozbawiony wzoru). Górne powierzchnie kończyn są jasno i ciemno cętkowane, natomiast grzbiet ogona jest gładki, bez plam. U samca, wzdłuż dolnych boków ciała, między nasadami kończyn przednich i tylnych widoczne są czasami podłużne lub owalne, niebieskie plamy. W rzadkich przypadkach, w okolicach łopatek mogą być widoczne czerwone plamy. Brzuch u tego gatunku ma zabarwienie żółte, pomarańczowe lub czerwone. Łuski brzucha są czarno cętkowane. Osobniki o bezplamistym brzuchu spotykane są bardzo rzadko. Młodociane osobniki są ubarwione podobnie jak dorosłe. Ciało Lacerta graeca jest dość masywne, lekko spłaszczone. Ogon jest 2 - 2,5 razy dłuższy od reszty ciała, u nasady dość szeroki, na końcu zaś bardzo cienki. Głowa jest dwa razy tak długa jak szeroka, spłaszczona. Po bokach długiej szyi występują poprzeczne fałdy. Ogon samca jest u nasady szeroki. Łuski na grzbiecie są małe, okrągłe, gładkie z przodu ciała, a lekko wręgowane z tyłu ciała. Ułożone są one po 45 - 70 sztuk w poprzecznych rzędach. Łuski na grzbiecie są trzy razy krótsze niż te na brzuchu. Łuski na brzuchu są ułożone w 6 wzdłużnych rzędach i w 20 - 29 poprzecznych (u samców: 21 - 29, u samic: 20 - 28). Kołnierzyk ma równe brzegi i składa się z 9 - 13 łusek. Łuski na górnych powierzchniach kończyn są drobne i gładkie. Liczba otworów udowych wynosi u tego gatunku po 18 - 28 z każdej strony. Łuski pokrywające ogon są wydłużone, wyraźnie wręgowane, uszeregowane w pierścieniach równej szerokości lub (rzadziej) na przemian szerszych i węższych.

Preferowane siedliska: Gatunek ten występuje w górach i na wyżynach. Zamieszkuje obszary leżące między 600 a 1500 m n.p.m. Jaszczurkę tą można spotkać w pobliżu wody, na podłożu skalistym lub żwirowym np. w wąwozach na brzegach strumieni, rzadziej na murach, w opuszczonych ruinach ludzkich domostw.

Tryb życia: Jest to gatunek lądowy, często związany z brzegami wód. Wykazuje aktywność dzienną. Jaszczurki tego gatunku chętnie przesiadują na kamieniach i niewielkich skałach lub kamieniach wystających z wody. Lacerta graeca porusza się stosunkowo wolno, wręcz flegmatycznie, ostrożnie i miarowo stawiając kończyny. Schwytana przez człowieka może próbować gryźć.

Pożywienie: Prawie nie ma informacji na ten temat ze środowiska naturalnego. W niewoli może zjadać owady prostoskrzydłe.

Rozmnażanie: Jedyne informacje na temat rozrodu tego gatunku pochodzą z niewoli, gdzie samica w połowie maja złożyła 5 jaj, z których między 19 a 22 czerwca wykluły się młode jaszczurki.

Podgatunki: Brak.

©  Copyrights by Joanna Mazgajska 2005